ICP, czyli skrót od "Inductively Coupled Plasma", to specjalna metoda badawcza, która pozwala nam dowiedzieć się, z jakich składników chemicznych zrobione są różne próbki. Aby użyć ICP, potrzebujemy urządzenia nazywanego generatorem plazmy. Generuje on bardzo gorący gaz zwany plazmą. Plazma ta może osiągać temperaturę nawet 10 000 stopni Celsiusza. Gdy próbka jest gotowa do analizy, wprowadzamy ją do plazmy. Możemy to zrobić na przykład w formie drobnych kropel lub aerozolu. Kiedy próbka jest w plazmie, składniki chemiczne w niej zawarte zaczynają reagować z gorącymi jonami plazmy. W wyniku tych reakcji, składniki chemiczne emitują charakterystyczne dla siebie promieniowanie elektromagnetyczne. To promieniowanie jest zbierane przez specjalne urządzenie, które nazywamy spektrometrem. Spektrometr pozwala nam zidentyfikować, jakie składniki chemiczne są obecne w próbce i w jakich ilościach.

Mineralizacja próbek przed badaniem na ICP ma na celu przygotowanie próbek do analizy i wydobycie składników chemicznych, które są obecne w próbkach w formie związków mineralnych. Mineralizacja próbek jest konieczna z kilku powodów: Rozkład związków chemicznych: Wiele próbek zawiera składniki chemiczne w formie organicznej lub nieorganiczej, które muszą być rozłożone na pierwiastki, aby można było je dokładnie zidentyfikować i zmierzyć. Proces mineralizacji przeprowadza trawienie próbek w celu przekształcenia związków w formy, które są rozpuszczalne w kwasach lub innym rozpuszczalniku. Usunięcie matrycy próbki: Próbki mogą zawierać substancje lub składniki, które utrudniają dokładne analizowanie interesujących pierwiastków. Przez mineralizację można usunąć matrycę próbki, czyli nieinteresujące substancje, takie jak tło mineralne czy organiczne, które mogą wpływać na dokładność pomiarów. Zwiększenie rozpuszczalności: Niektóre pierwiastki występują w próbkach w postaci trudno rozpuszczalnych związków mineralnych. Poprzez mineralizację, takie związki mogą być przekształcane w bardziej rozpuszczalne formy, umożliwiając dokładniejsze pomiary metodą ICP. Zwiększenie czułości pomiaru: W przypadku niektórych próbek, szczególnie tych o niskich stężeniach pierwiastków, mineralizacja może zwiększyć czułość pomiaru ICP poprzez skoncentrowanie analizowanych składników. Mineralizacja próbek przed badaniem na ICP jest istotnym etapem przygotowania próbek, który umożliwia dokładne i precyzyjne oznaczanie składu pierwiastkowego w próbkach chemicznych.

Działanie lepkościomierza Stabingera opiera się na pomiarze czasu, jaki potrzeba na przepływ cieczy przez wąski otwór w specjalnym pierścieniu. Głównym elementem lepkościomierza jest cylindryczny pojemnik, zwany probówką, z zamontowanym stożkowym dnem. W dnie stożka znajduje się mały otwór o stałej średnicy. Aby przeprowadzić pomiar probówkę napełnia się badaną cieczą do określonego poziomu. Następnie, gdy ciecz osiągnie właściwą temperaturę, otwór w dnie stożka jest odblokowywany, a ciecz zaczyna wypływać. Czas, który upływa od momentu odblokowania otworu do całkowitego opróżnienia probówki, jest mierzony i zarejestrowany. Im dłużej trwa wypływ cieczy, tym większa jest jej lepkość. Wynik pomiaru jest wyrażany w jednostkach lepkości, zależnie od preferencji.

Spektrometr podczerwieni (IR) to przyrząd używany do analizy chemicznej i identyfikacji związków organicznych na podstawie ich absorpcji promieniowania podczerwonego. Działanie spektrometru podczerwieni opiera się na zasadzie, że różne cząsteczki absorbują promieniowanie podczerwone o różnych częstotliwościach, co pozwala na ich charakterystyczną identyfikację.

Chromatografia gazowa (GC) to technika analityczna stosowana do rozdzielania i analizy mieszanin związków chemicznych. Działanie chromatografii gazowej polega na wykorzystaniu różnicy w zdolności związków do dyfuzji w fazie gazowej oraz oddziaływania z materiałem stacjonarnym i nośnikiem gazowym.

Laserowy licznik cząstek to urządzenie stosowane do pomiaru i monitorowania ilości i wielkości cząstek w oleju. Działa na zasadzie wykorzystania wiązki laserowej do detekcji i zliczania.

Metoda Karla-Fishera polega na wykorzystaniu reakcji chemicznej między wodą a odczynnikami. W wyniku tej reakcji uwalniany jest jod, który jest wykrywany i mierzony za pomocą elektrod, które rejestrują prąd generowany w wyniku reakcji jodu. Korzystając z równań reakcji i stałej proporcji, można przeliczyć ilość wytworzonego jodu na ilość wody w próbce.

Po dodaniu próbki do pieca zawartość wody musi być odparowana, aby umożliwić reakcję chemiczną. Próbka jest podgrzewana w piecu w kontrolowanej temperaturze, co pozwala na odparowanie wody która następnie jest transportowana do odczynników Karla-Fishera. Metodę tą stosuje się w przypadkach niektórych olejów smarowych, których dodatki reagują z odczynnikami KF-a powodując błąd oznaczenia zawartości wody w próbce.

Służy nam do określania ilości wody w roztworach wodnych (glikole, obróbcze oleje wodorozcieńczalne, etc.)

Miareczkowanie potencjometryczne jest techniką stosowaną w analizie chemicznej do oznaczania stężenia substancji w roztworze na podstawie pomiaru zmiany potencjału elektrody. Ta metoda opiera się na wykorzystaniu elektrody wskaźnikowej, która reaguje z analizowaną substancją i generuje zmiany potencjału, które są mierzone przez potencjometr.

MINISCAN IR Vision umożliwia szybką analizę różnych paliw. Działa na zasadzie przechodzenia promieniowania podczerwonego przez próbkę i analizy charakterystycznych absorpcji i odbić, które są charakterystyczne dla określonych substancji chemicznych. Pozwala na dokładne określenie wielu parametrów zarówno oleju napędowego, benzyn jak i paliw lotniczych.

Spektroskopia absorpcji atomowej, jest techniką analityczną wykorzystywaną do oznaczania stężenia metali i niektórych innych pierwiastków w próbkach. Ta metoda opiera się na zjawisku absorpcji promieniowania elektromagnetycznego przez atomy w stanie gazowym.